Lang leve het leven.

Weekend. En in het weekend gaan we op stap. We hoeven niet te overleggen met vrienden wat we gaan doen. We gaan naar de kroeg, dat is wat we gaan doen. En dat doen we op vrijdagavond, en dat doen we op zaterdagavond en het liefste, als het kan, ook op zondagavond. ‘First in, last out’ is regelmatig ons motto en dus staan we ons van tien of elf uur ‘s avonds tot half vier ‘s nachts af te laaien met bier, tot er niks meer bij kan en het welbekende ‘Papa Chico’ van Tony Esposito door de luidsprekers klinkt, de lichten aangaan en we vriendelijk door de uitsmijter worden verzocht om onze jassen te halen en ons richting de uitgang te begeven. Maar we willen nog niet naar huis, want de avonden en nachten zijn geweldig. Het is gezellig en iedereen is er. De biertjes gaan er goed in, soms iets te goed en je weet al dat je spijt gaat krijgen de volgende ochtend, maar dat maakt niet uit, want je bent vrij. Het is weekend. Je kunt uitslapen, lekker tot tegen het middaguur in je nest blijven stinken en er dan rond twaalf uur toch maar uitgaan, omdat het anders zund is van je dag. Niet dat je die dag verder nog veel gaat doen, want daar ben je te brak voor en ‘s avonds moet je weer naar de kroeg.

Geweldig, die weekenden! Maar tijden veranderen. Het lijkt ook wel of iedereen die in de kroeg komt steeds jonger wordt, maar in werkelijkheid worden wij steeds ouder en het stappen trekt ons steeds minder. Dus meer en meer zoeken we het andere café in het dorp op, waar de muziek minder hard staat, waar het minder druk is en je de plek hebt om fatsoenlijk aan een tafel te zitten, zodat we gezellig met elkaar kunnen buurten en elkaar ook daadwerkelijk kunnen verstaan. We worden ouder en we krijgen andere prioriteiten. Steeds meer vrienden gaan op zichzelf wonen, en ook wij kopen ons eerste huis. We gaan een andere ‘levensfase’ in. En dat gezellig buurten in het café gaat langzaamaan steeds vaker over in gezellig buurten bij ons, of een van onze vrienden thuis. En dat vinden we eigenlijk helemaal niet zo erg. Want tijden veranderen. En wij veranderen ook. Het eerste kindje wordt geboren binnen onze vriendengroep en na een goed jaar in ons nieuwe huis begint het ook bij mij te kriebelen. Mijn vriend en ik hebben we het al vaker over kinderen gehad, en nu vind ik het, na 9 jaar relatie en een eigen huis wel een logisch vervolg. Dus stel ik in de zomer van 2015 voor om de volgende stap te nemen en mijn vriend stemt ermee in. We gaan ervoor! Een kindje. Eind september gaan we nog een weekend weg, naar een soort festival en we besluiten dat ik na dat weekend ga stoppen met de pil. En dan zien we wel. Dus op 20 september 2015 pak ik voor de laatste keer de pil en dat weekend ga ik nog eens goed los! Je weet immers maar nooit hoe snel het kan gaan.

Een half jaar later, op dinsdag 5 april 2016, heb ik een positieve zwangerschapstest in handen.. Hoe kan dat nou? Afgelopen week was het nog negatief en ik dacht zelfs dat ‘die tijd van de maand’ er weer aankwam. Maar ik was niet zeker van mijn lichaam, dus ik deed nog maar eens een zwangerschapstest. Dan wist ik zeker dat ik niet zwanger was en kon ik de dokter bellen om eens naar mijn cyclus te kijken, want daar klopte namelijk geen ene hout van! Zo onregelmatig als de pest. Maar nee, de test is positief. Ik weet het meteen als ik het streepje zie verschijnen. Het streepje is niet eens licht van kleur, maar gewoon meteen donker en duidelijk! Ik roep mijn vriend dat hij de gebruiksaanwijzing moet komen brengen, terwijl ik nog op de wc zit, om te bevestigen wat ik eigenlijk meteen wist.. Ik zit te shaken op de wc en bij mijn vriend verschijnt een lach op zijn gezicht!  Zwanger. Ik ben zwanger. Wij zijn in verwachting (want het is hip om dat zo te zeggen toch?). We krijgen een kindje.. Het is gelukt!

Superblij zijn we, maar meteen ook bezorgd, want afgelopen weekend ben ik nog slingerend op de fiets naar huis gegaan na een ouderwets gezellige avond op een verjaardagsfeest, met meer bier in m’n lijf dan goed voor me is. “Ik moet de dokter bellen”, zeg ik tegen mijn vriend en dus doe ik dat. Nog steeds shakend van ongeloof bel ik de dokter en leg ik mijn probleem uit. “Kan het kwaad?” vraag ik en de assistent gaat even overleggen met de dokter. Ze belt me even later terug en de dokter denkt niet dat het kwaad kan, omdat ik afgelopen week nog een negatieve test had en het dus nog heel, heel, heel, erg vroeg in de zwangerschap is. Gelukkig! Diezelfde avond nog lichten we mijn ouders is en de dagen erna mijn schoonouders, mijn broertjes en de zus en zwager van mijn vriend.

Vanaf dat moment is weer alles anders. De komende negen maanden zal ik geen druppel alcohol meer drinken en gaan we ons langzaamaan voorbereiden op de komst van ons kindje. Of toch niet en gaat het ineens allemaal mis?

De vrijdag na de positieve test verlies ik namelijk ineens heel veel helderrood bloed en de schrik is groot als ik de verloskundige huilend op bel. Ze probeert me te kalmeren, maar is wel eerlijk en denkt aan een miskraam. Doodongelukkig kruip ik weer in bed, want ik ga echt niet werken die dag. Het verdriet is groot, maar de dagen erna gebeurt er eigenlijk weinig en maandag ga ik gewoon weer werken. Stiekem krijg ik weer een beetje hoop en ik Google wel tien keer op ‘bloedverlies in begin van de zwangerschap’ en lees er over in verschillende boeken. Zou het dan toch door innesteling komen? Kan het dan toch nog wel goed zijn? Ik krijg zelfs weer wat hoop. Maar die hoop is van korte duur en ook die vrijdag verlies ik weer vrij veel bloed en ik bel de verloskundige weer. We mogen de dag erna voor een echo komen om duidelijkheid te krijgen over of het nu wel of niet een miskraam is.

En dus gaan we zaterdags naar de verloskundige voor de echo. We hebben onszelf er eigenlijk al bij neergelegd dat het foute boel is, een foutje van de natuur en dat het beter is dat het nu misgaat in plaats van later. De echo laat een klein en leeg vruchtzakje zien en de verloskundige bevestigd dat het een miskraam is. Omdat ik nu ongeveer 6 à 7 weken zwanger ben zou het vruchtzakje groter moeten zijn en er had ook al een ieniemienie hartje moeten kloppen. Met informatie over miskramen en een ‘sorry, het is helaas zo’ van de verloskundige verlaten we de praktijk. Heel erg verdrietig zijn we niet meer, want we hebben het al geaccepteerd, maar jammer is het wel. We wachten af tot mijn lichaam het vruchtzakje afstoot en gaan dan weer door. Miskramen gebeuren helaas zo vaak.

Maar ook nu gebeurt er een hele week weer niks, tot ik óók weer die vrijdag bloed verlies. Ongelooflijk! En weer ga ik van jammer-maar-helaas, naar zou-het-dan-toch en ik bel weer met de verloskundige. Wat gaat er nu gebeuren? Moet ik aan curettage gaan denken? We willen graag duidelijkheid en het liefst nog eens een echo. De verloskundige praat me bij over vervolgstappen en legt uit dat er altijd nog een echo gemaakt wordt voordat er curettage gedaan wordt. En omdat ze begrijpt dat het een emotionele achtbaan is voor ons, zal zij nog eens een echo maken voordat ik naar de gynaecoloog wordt doorgestuurd.

Omdat we diep van binnen wel weten dat het mis is, maar vooral ík nog hoop heb, besluit ik niet tot na het weekend te wachten zodat mijn vriend mee kan op maandagavond, maar maak ik voor die vrijdagmiddag nog een afspraak. Dan weten we echt zeker dat het een miskraam is en gaan we volgende stappen nemen. Enigszins zenuwachtig zit ik weer in de wachtkamer tot ik word geroepen. Ik kleed me uit, ga op de behandelbank liggen en maak me weer klaar voor de tweede echo. Ik kijk mee op het scherm en ze is nog maar net bezig als ze zegt; “O, ik heb goed nieuws..” Mijn hart slaat 16 slagen over en ik vraag; “Goed nieuws? Wat betekent dat, goed nieuws?” terwijl ik wijs probeer te worden uit de beelden op het scherm. “Ik zie een hartje”, zegt ze met een grote lach. “Wat? Hè? Hoe?” – “Je bent wel zwanger. Ik zie een hartje”, zegt ze. En nu zie ik het ook op het scherm. Het is nog super klein en gaat als een malle tekeer, maar het is een hartje.  Ik kan het niet geloven maar tegelijkertijd wist ik het diep van binnen wel! Er is leven. Ik huil van blijdschap en baal enorm dat mijn vriend er niet bij is. “Wat een verrassing, ik had mijn geld er niet meer op ingezet” zegt de verloskundige en ik kan ondertussen alleen maar huilen. Het vruchtzakje, of hartje (ik weet het niet meer) wordt opgemeten en ik blijk nu pas 6 weken zwanger te zijn. “Als ik deze echo twee dagen eerder had gemaakt had het goed kunnen zijn dat er nog geen hartje te zien was”, legt de verloskundige uit. Zo pril is deze zwangerschap. Maar dat maakt niet uit! Ik kan mijn geluk niet op en nog steeds vol ongeloof en blijdschap bel ik mijn vriend op als ik weer in de auto zit. “Hallo papa” begin ik als hij opneemt. “Hè?” zegt hij. “Echt?” – “Ja echt”, zeg ik en ook hij gelooft het bijna niet. Ik leg uit wat er is gebeurt en zit te trillen achter het stuur.  “En dat bloed dan?” – “Geen idee”, zeg ik. “Maakt ook niet uit, ik ben zwanger! Ik zag het hartje! Het is goed. We krijgen een kindje”.

Een aantal van onze vrienden hebben diezelfde avond meteen vermoedens als ik op de eerste bruiloft binnen onze vriendengroep het welkomstdrankje (zelf gebrouwen bier van de bruidegom) af sla, ik met de auto naar het feest ben gekomen, terwijl het maar 10 minuten fietsen is, en ik de rest van de avond geen druppel alcohol naar binnen giet.. “Zelfs als ze de bob is drinkt ze wel een of twee biertjes”. Maar niemand die er iets van zegt, waar ik ontzettend blij mee ben, want ze zouden het meteen aan mijn gezicht zien en deze avond is voor onze net getrouwde vrienden en niet voor ons. Datzelfde weekend vertellen we het goede nieuws maar meteen tegen onze vrienden, want we kunnen het toch niet lang geheim houden nu al die speculaties al rondgaan.

En dus wordt 31 weken later, 3 weken te vroeg, ons allermooiste meisje, na een hele fijne zwangerschap en een hele snelle bevalling, thuis geboren. Welkom lieve Evi, welkom nieuw leven! Vanaf nu is alles anders. Vanaf nu is alles mooier!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s