Van ‘gewoon Mo’ naar mama..

Ik ben moeder. Een mama. Ik weet het, daar is niks geks aan. Zovéél vrouwen zijn moeder. En zovéél vrouwen zijn al jaren moeder. En zovéél vrouwen zijn moeder van niet één, maar van twee, of zelfs meerdere kinderen. Maar toch, ik ben moeder.

Moeder. Mama. Ineens. Zomaar. Nee nee, niet zomaar. Ik weet heus wel hoe dat is gekomen dat ik nu moeder ben. Dat weet ik heus wel, en dat weet mijn vriend ook, en onze vrienden, en familie, collega’s. De hele wereld weet bij wijze van spreken hoe dat komt. Dat waren altijd de meest interessante lessen bij biologie, seksuele voorlichting. Je deed er altijd wat lacherig over, en de video’s die werden vertoond keek je ook giechelend en met enige gêne.. Interessant was het wel. Maar vroeger, zeg maar zo’n acht weken geleden, was ik nog gewoon Monique, of Mo, zoals de meesten mij noemen. En nu, acht weken later, ben ik al acht weken moeder. Mama van het allermooiste meisje van de wereld. En ja, dat zegt iedereen met een dochter, dat zij de allermooiste dochter van de wereld hebben, maar de mijne, de onze, is écht het allermooist!

Ik heb haar een uurtje geleden op bed gelegd, het allermooiste meisje van de wereld. En  nu ligt ze lekker te slapen. Met haar allermooiste meisjeshoofdje naar rechts, richting de oersaaie witte muur, in haar voorkeurshouding zoals ze dat zo mooi noemen op het consultatiebureau. Ze ligt niet naar links, richting het lichtroze, met cijfers bedrukte, zachte, muziekmakende beertje wat ik daar expres in haar ledikantje heb neergezet. Niet naar links, richting het licht van het raam, of ’s avonds het licht van de lamp. Niet naar links, waar ik en mijn vriend iedere avond over de rand van haar ledikantje hangen, met gekke stemmetjes en gezichten, in de hoop op een glimlach of wat schattige geluidjes van dat allermooiste meisje. Maar goed.

Ik weet nog steeds niet zeker of ik er al aan gewend ben, aan de titel ‘moeder’. Of misschien is het meer dat ik nog niet zeker weet of ik het eigenlijk wel besef, dat ik nu moeder ben. Want 27 jaar, bijna 28, ben ik gewoon Monique geweest. Gewoon Mo. En geen moeder of mama. Natuurlijk ben ik eerst een goeie 8 maanden zwanger geweest en onze allermooiste dochter van de wereld is ook echt een bewuste keuze, maar of ik het nu al volledig besef weet ik niet. Mijn leven is niet meer hetzelfde. Of beter gezegd, ons leven, is niet meer hetzelfde. We kunnen niet meer zomaar een avond met vrienden op stap, wat we zo graag en ook regelmatig deden. We kunnen niet meer zomaar een weekendje weg plannen. We kunnen niet meer zomaar samen gaan sporten, of uit eten, of boodschappen doen. Bij alles moet er nu rekening gehouden worden met het feit dat we een klein allermooist meisje hebben. De een blijft nu thuis, terwijl de ander gaat sporten. De een blijft nu thuis, terwijl de ander boodschappen gaat doen. De een blijft nu thuis, terwijl de ander een avondje uitgaat met vrienden. En voor ons jaarlijkse weekendje weg met vrienden hebben we opeens een logeeradres nodig voor ons allermooiste meisje van de wereld. Veel van wat we vroeger, tot zo’n acht weken geleden dus, samen deden kan nu niet meer zomaar samen.

Nu is dit echt geen klaagzang, en ik denk ook echt niet dat mijn leven, en ons leven samen, nu ‘over’ is. We hebben juist heel bewust voor een kindje gekozen en daar zijn we ook super blij mee! En we wisten van te voren ook dat er (vrij veel) dingen waren die we er voor op zouden moeten geven, maar ook dat er zoveel dingen zullen zijn die er voor terugkomen. Maar ik denk toch dat ik het allemaal nog niet zo goed besef. Dat ik het nog niet helemaal besef dat mijn leven, dat ons leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Dat ik het nog niet helemaal besef dat wij nu ineens een klein, allermooist, meisje hebben waar we super, super, super, verantwoordelijk voor zijn. Dat wij nu ouders zijn en ik dus mama en mijn vriend dus papa. Dat ik het nog niet besef dat wij ouders zijn van het allermooiste meisje van de wereld, wat volledig, helemaal en compleet, afhankelijk is van ons. Ouders van het allermooiste meisje van de wereld waar we super, super, superveel van houden. Ouders van het allermooiste meisje van de wereld wat nu, op dit moment, de longen uit haar kleine, allermooiste lijfje van de wereld aan het schreeuwen is. Ze heeft honger, denk ik. En ik ook, besef ik me nu.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s